รวม CUT fiction by Scriper_

       ผมก้มหน้าลงอ้าปากครอบครองตุ่มไตเล็กๆ นั่นทันทีที่พูดจบ สกายสะดุ้งเฮือก บิดกายส่งเสียงร้องหวานหูออกมา ฝ่ามือทั้งพยายามจะดันผมออกแต่บางทีก็คล้ายจะรั้งเอาไว้ด้วยการสอดมือเข้ามาจิกทึ้งหัวผม      “อ๊ะ ฮึกก”      การกระทำของสกายไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกโกรธแม้แต่นิดเดียว ยังคงขยับลิ้นตวัดผ่านตุ่มไตสีสวย ดูดชิมมันถึงแม้ว่าจะไร้รสชาติก็ตาม       ผมสลับทำแบบนี้ทั้งสองฝั่ง เมื่อพอใจแล้วก็ยื่นหน้าขึ้นไปจูบลงบนเรียวปากอิ่มอีกครั้ง คราวนี้ไร้ซึ่งความรุนแรง จูบแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลมให้คนตัวเล็กไม่ตื่นตกใจมากไปกว่านี้หลังจากที่ถูกผมหยอกล้อเล่นกับหน้าอก      เมื่อจุมพิตแสนหวานสิ้นสุดลง ผมก็ขยับกายต่ำลงเพื่อทำบางสิ่ง สกายนอนนิ่งและมองมาด้วยความสงสัย      “กำปั้นทำอะไร”      “ก็แล้วมึงชอบทำให้กูแบบไหนล่ะ” ผมถอดเอากางเกงของน้องออก และสกายเองก็ยอมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี       “อื้ออ กำปั้น อ๊า”  ...

        ผมกลืนน้ำลายลงคอ สายตาจับจ้องไปยังคนตัวเล็กที่กำลังดูดกลืนแก่นกายของผมราวกับว่าตัวเองกำลังลิ้มรสไอศกรีมแท่งโปรด สกายไม่ทำให้ผมผิดหวัง นับวันน้องยิ่งทำให้ผมตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ       ลิ้นเล็กตวัดเลียลากลงจากปลายสู่โคน จากนั้นก็ครอบปากลงดูดส่วนปลายเน้นๆ ลิ้นร้อนตวัดเลียวนไปมาตรงรอยแยก สกายเริ่มผงกหัวขึ้นลง ห่อริมฝีปากดูดกลืนแก่นกายของผมลงไปเกือบครึ่งขณะที่มือของน้องเองก็กำอยู่ตรงส่วนที่ไม่สามารถขยับลงไปอีกได้      ผมเงยหน้าขึ้นพลางขยับเอวส่งกายเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ใจก็เผลอคิดไปถึงสิ่งอื่นที่ตอดรัดได้มากกว่าและร้อนกว่านี้      “ซี้ด อีกนิดนะคนดี กูจะเสร็จแล้ว”      สกายไม่ต่อว่าหรือประท้วงอะไรผมเลยแม้แต่น้อย น้องหลับตาลงและปล่อยให้ผมเป็นฝ่ายทำต่อแทน      เพราะเป็นสกายทุกอย่างมันก็เลยเป็นไปด้วยความอ่อนโยน ผมไม่แม้แต่จะส่งแรงออกไปเยอะ ขยับอย่างนุ่มนวลที่สุด จนกระทั่งเมื่อใกล้จะเสร็จผมก็ขยับถอนแก่นกายออกมา ส่วนปบายจ่อชิดอยู่กับริ...

    “ไปรู้มาจากไหน อ่า มือมึง..”      นุ่ม นุ่มฉิบหายเลย มือยังนุ่มขนาดนี้ แล้วปากล่ะ..จะนุ่มขนาดไหนกัน      “กายก็เป็นผู้ชาย”      “เคยทำ?”       “...” ส่ายหัว      “แล้ว อึก ไปเอามาจากไหน” ไปหมดแล้วเสียงผม ทั้งสั่นทั้งขาดตอน ปากถามแต่ใบหน้านั้นก้มต่ำลงมองสองมือของสกายที่กำลังกอบกุมแก่นกายของผมขยับขึ้นลงให้อีกทั้งยังหยอกเย้าไปถึงส่วนกลมกลึงที่อยู่ตรงส่วนโคนอีก      “เปิดดูตอนที่กำปั้นไม่อยู่”      “...”       หะ!      “ดูทุกขั้นตอนเลย กายอยากให้กำปั้นมีความสุข”      “สกาย เห้ย!” ผมร้องเสียงหลง ถ้อยคำที่จะพูดถูกกลืนหายลงไปในทันทีที่ริมฝีปากร้อนกลืนกินตัวตนของผมเข้าไป มือของน้องว่าอุ่นแล้วแต่อย่างที่ผมคิด พื้นที่ภายในปากของสกายนั้นอุ่นกว่าจริงๆ สกายกดหัวตัวเองลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่สามารถที่จะไปต่อได้อีก ตากลมโต...

     “เออ กูจะพยายามไม่ให้โดนไหล่มึงแล้วกัน”      พูดจบพี่ไบร์ทก็แนบริมฝีปากลงมาหนักหน่วงอีกครั้ง ผมมันก็แค่เด็กไร้ประสบการณ์ที่ชอบอวดเก่งใส่พี่มัน พอถูกจูบแบบไล่ต้อนขนาดนี้ก็ทำเอาหายใจแทบไม่ทัน มือกำแขนเสื้อพี่ไบร์ทแน่น กายหนาที่ไร้เสื้อผ้าขวางกั้นบดเบียดแนบชิดเข้ามาจนผมแทบจะจมลงเตียง       ถึงจะบอกว่าพยายามไม่ให้โดนไหล่แต่มันก็ต้องมีบางจังหวะที่ต้องโดนบ้างอยู่ดี แต่เพราะสติผมในตอนนี้ถูกรั้งอยู่กับริมฝีปากที่บดลงมาซ้ำแล้วซ้ำอีก ความเจ็บมันก็เลยไม่โดดเด่นเท่าไหร่      ริมฝีปากผมเริ่มชาในตอนที่ไบร์ทผละออก ใบหน้าหล่อระดับเดือนมหา’ลัยซุกลงที่ต้นคอแทน ทั้งจูบ ทั้งดูดเม้มจนผมสั่นไปทั้งร่าง สูดหายใจเข้าเปล่งเสียงครางออกมาในทุกครั้งที่ต้นคอถูกลิ้นร้อนสัมผัส ในกายร้อนรุ่ม จนผมต้องรั้งเสื้อตัวเองขึ้นเพื่อที่จะถอดออก      “ถอดเองเลยหรือไง” พี่ไบร์ทกระซิบหยอกเย้าอยูที่ข้างหู ริมฝีปากร้อนโฉบเฉี่ยวไปมาชวนให้หดคอหนี และก็กลายเป็นพี่มันนั่นแหละที่ถอดเอาเสื้อผมออกไป      เสื้อและตามด้วยกางเกง ทุกอย่างบด...

ผมหอบหายใจสั่นเครือ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดมากมายในตอนที่ปลายจมูกของฐานทัพซุกแนบเข้าหาซอกคอ เขินและรู้สึกกลัวเพราะผมไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลยแม่แต่น้อย นอนตัวเกร็งปล่อยให้ฐานทัพได้ทำตามใจชอบอย่างไม่คิดที่จะห้าม      ผมคิดถูกแล้วหรือเปล่า      ถ้าผมทำมันไม่ดีพอล่ะ เกิดว่าฐานทัพไม่ถูกใจ น้องจะเลิกกับผมไหม      คิดถึงตรงนี้แล้วก็เกิดอาการกลั้นหายใจขึ้นมา      “นาวา พี่เป็นอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยเย้า ริมฝีปากร้อนขบเม้มลงบนหูผมแผ่วเบาก่อนที่น้องจะผละออกเพื่อสบตากับผม เจ้าเด็กขมวดคิ้วเลื่อนสายตาลงมองสำรวจ “ผมรู้สึกว่าพี่กำลังเกร็ง ถ้ากลัวผมจะไม่ทำต่อ”      “ไม่ พี่ไม่ได้กลัว”      “นาวา”      “พี่ไม่ได้กลัวจริงๆ แค่คิดว่า..จะทำให้ฐานทัพพอใจไม่ได้” ตอบแต่ผมก็ไม่กล้ามองหน้าน้อง จนกระทั่งเสียงหัวเราะดังขึ้น ผมกำลังจะถามว่าฐานทัพหัวเราะอะไร แต่น้องก็ชิงแนบริมฝีปากลงมาเสียก่อน ความร้อนนุ่มบดขยี้หนักหน่วงจนผม...